Zaraz po urodzeniu miałam maleństwo położone na brzuchu. Trwało to tylko chwilę, a może mnie się tylko wydawało, że to była chwila. Był to moment, którego nigdy nie zapomnę. Fantastyczne uczucie i niesamowity widok, zarówno dla mnie, jak i dla świeżo upieczonego taty, który był ze mną przez cały poród. Zaraz potem synek razem z tatą poszli na wszelkie badania i mierzenia. Cały czas ich widziałam, ponieważ odbywało się to w pokoju obok, przy otwartych drzwiach. Gdy tylko neonatolog skończył, ubrany dzidziuś wrócił do mnie, a położna pokazała mi, jak dostawić go do piersi. Tak leżeliśmy sobie w sali porodowej jeszcze dłuższy czas tylko we troje. Później przyszła położna i zapytała, czy chcę się już przebrać w czystą koszulę i jechać na salę. Następne trzy dni pobytu w szpitalu dzidziuś był cały czas ze mną w jednoosobowej sali. Czasem tylko położna lub pielęgniarka pytały, czy mają go wziąć, żebym odpoczęła. Nigdy jednak do niczego mnie nie zmuszały ani na nic nie nalegały. Wieczorami zapraszały do specjalnego pokoju na kąpiel (pokazywały nam, jak się to robi lub tylko nadzorowały kąpiel w wykonaniu taty). Nie rodziłam w państwowym szpitalu. Za komfort i poczucie bezpieczeństwa zapłaciłam 3000 zł, czego zupełnie nie żałuję. Nie ma nic piękniejszego niż możliwość przytulenia swojego Skarba zaraz po wyjściu z brzucha! Ja nie umiałam przestać go całować. I to fantastyczne uczucie kiedy pierwszy raz popatrzył na mnie i przestał płakać jak go tuliłam! To naprawdę cudowne i za każdym razem kiedy o tym myślę to łzy ciekną mi po policzkach. Nawet teraz. czytaj więcej

Marlena

Rodziłam w Szpitalu Św. Aleksandra w Kielcach! Szpital ten posiada certyfikaty: "RODZIĆ PO LUDZKU" I "SZPITAL PRZYJAZNY DZIECKU" i rzeczywiście w moim przypadku poród był bardzo łatwy i mało bolesny(a może to zasługa matki natury nie szpitala-tego nie wiem:))) Po porodzie od razu położono mi dzieciątko na piersiach (z inicjatywy personelu) i gdyby nie konieczność wykonania zabiegu (łożysko urodziło się niekompletne i poszarpane), to byłabym z dzieckiem cały czas!!! Ale w czasie zabiegu mąż był przy dziecku - podano mu maleństwo na ręce i mógł się cieszyć nowonarodzonym synkiem w sali obok, pomimo tego, że nie płaciliśmy do kasy szpitala za poród rodzinny!!! Sam personel w czasie porodu był bardzo miły i przyjazny! Położna zrobiła wszystko, abym bardzo nie cierpiała - była rewelacyjna, prawdziwa położna z powołaniem!!! Sam poród trwał 10 minut i będę go wspominać jako najcudowniejszą chwilę w życiu!!! Po przewiezieniu mnie i dzieciątka z porodówki na normalna salę, położna przystawiła mi dziecko do piersi i obserwowała jak sobie radzi ze ssaniem!!! W szpitalu tym jest całkowity zakaz karmienia dzieci butelką ze smoczkiem i podawania smoczka do ssania!!! Gdy kobieta nie ma pokarmu - dziecko karmione jest kieliszkiem. Nałożony jest ogromny nacisk na karmienie piersią, nawet mogę powiedzieć, że jest to wymuszane na kobiecie! I właśnie tu zaczyna się koszmar! O ile personel na porodówce spisał się na medal, o tyle personel już na zwykłej sali okazał się koszmarny! Ordynarne pielęgniarki, traktujące kobiety po porodzie jak zło konieczne!!! W niczym nie pomocne, widać, że praca je męczy i denerwuje! Pacjentki są traktowane z góry, a szczególnie te, które nie mają pokarmu i ich dzieci muszą być dokarmiane!!! Ale nie ma idealnych szpitali!!! Na szczęście w szpitalu spędziliśmy tylko 4 dni i mogliśmy się cieszyć sobą w domowym zaciszu!!! Mój synek właśnie 25.05 skończył 2 m-ce i rozwija się świetnie! Jest wesołym i ślicznym dzieckiem!!! czytaj więcej

mama-ANNA i synek BARTOSZ LATOSIŃSCY

Poród miałam dość trudny i długi, bo ponad 20-godzinny z czego 5 godzin trwał w szpitalu. Moja córcia miała owiniętą pępowinę za ramię i niestety przy finale mąż już nie mógł być przy mnie. Jego nieobecność doskonale wynagrodziły mi położne obecne przy porodzie, przejęły nawet na siebie obowiązek trzymania mnie za rękę i głaskania po głowie, co w pierwszych chwilach było dla mnie wręcz zaskakujące. Zaraz po narodzinach położono mi córcie na brzuchu i było to najwspanialsze uczucie w moim życiu, wcale nie przereklamowane. Byłam razem z nią i podczas przecinania pępowiny i podczas rodzenia łożyska. Nela podjęła nawet wtedy pierwsze nieudolne próby possania piersi. Później mąż z położną zabrali córcię na standardowe badania i zaraz wróciła do mnie. Była ze mną aż do czasu przewiezienia mnie na salę. Wtedy już się rozstałyśmy, położne oczywiście pytały czy mają zabrać dziecko na noc, aż do momentu gdy będę miała siły się nią sama zająć, zdecydowałam że tak. Rano była znów ze mną, niestety dostała silnej żółtaczki i lekarz zdecydował że trzeba ją naświetlać. Poczułam wówczas tak naprawdę jaka to silna więź. Nie wiem czy przez baby blues czy przez fakt że nie mogłam jej przytulić, stałam nad lampami i płakałam. Położne pocieszały że to minie i że to przez hormony i były wtedy naprawdę wielkim wsparciem. Myślałam przed porodem, że to nie ma zbyt wielkiego znaczenia, ale jednak fachowa opieka personelu szpitalnego jest niezmiernie ważna w takiej chwili. czytaj więcej

Anna

Rodziłam w Norwegii. Tutaj nikt nie poddaje w wątpliwość znaczenia pierwszego kontaktu matki i dziecka tuż po porodzie, nikogo nie trzeba o to prosić. Jak tylko Damianek się urodził położne od razu położyły mi go na brzuszku i przykryły ciepłymi ręcznikami, nigdy nie zapomnę tej chwili, marzyłam o tym przez całą ciążę Leżał u mnie przez cały czas, tzn. kiedy mąż przecinał pępowinę, kiedy rodziło się łożysko i kiedy mnie szyli (mimo tego, że ciągle byłam podłączona do kroplówek). Zabrali go dopiero po pierwszym karmieniu do zważenia i zmierzenia, ale to była tylko chwilka, w dodatku położna sama zaproponowała mojemu mężowi żeby poszedł z nią, tak że nasz synek ani przez chwilę nie był sam; później byliśmy już cały czas w trójkę, najpierw na porodówce a potem przenieśliśmy się do pokoju rodzinnego. Dodam jeszcze tylko, że to głównie dzięki temu poród wspominam dobrze (choć nie było lekko) i byłam tak szczęśliwa, że właściwie jeszcze zanim opuściłam porodówkę zdążyłam zapomnieć o całym bólu no i to właśnie wtedy zakochaliśmy się w naszym synku do szaleństwa . czytaj więcej

Kasia