To przed czym uciekałam, okazało się sensem życia.

Historia mojego macierzyństwa jest dość burzliwa. Jako młoda dziewczyna założyłam, że jeśli będę miała dziecko to nie wcześniej niż po trzydziestce. Zwlekałam z decyzją o byciu matką, bo z jednej strony chciałam nacieszyć się młodością, z drugiej panicznie bałam się odpowiedzialności. Skupiłam się na sobie z czasem coraz bardziej odczuwając samotność i brak, brak dziecka. Z rozczuleniem spoglądałam na panie spacerujące w pobliskim parku ze swoimi pociechami i namówiłam męża, na podjęcie starań o maluszka. Wtedy okazało się, że psychiczna gotowość to nie wszystko, biologii bowiem nie da się oszukać. Najlepszy czas na dziecko już dawno miałam za sobą, spodziewałam się więc, że od razu w ciąże nie zajdę, ale po roku starań, zaczęłam się niepokoić. Wykonałam serię badań i okazało się, że szansa na bycie matką dla mnie wynosi zaledwie kilka procent. Po trzech latach zdecydowaliśmy się z mężem na In vitro. Mimo krytyki ze strony bliskich i znajomych, walczyliśmy o bycie rodzicami. Udało się po dwóch latach. Przy trzeciej z kolei próbie zostaliśmy rodzicami wspaniałej dziewczynki. To przed czym uciekałam, okazało się największym spełnieniem, sensem i radością mojego życia. Zrozumiałam to dopiero, kiedy dowiedziałam się, że mogę nigdy nie mieć szansy na bycie mamą.

Halina Katarzyna

Halina Katarzyna