„Listopadowy wieczór. Krople deszczu dudnią w szybę, a przygrywają im dźwięki symfonii Bethovena płynące z mini wieży. Mówią ,że dzieci lubią muzykę to chyba prawda moje maleństwo na pewno. Dziwi mnie tylko czemu teraz "brzuszek się nie rusza", zawsze podskakiwał w takt muzyki...

Boże co za ból czuję w dole brzuch. Ustał. Uff.. a już się bałam ,że to  teraz... Ale co to? Leci ze mnie woda czysta, biała i jaka ciepła ,jakby ktoś odkręcił korek. Wołam męża: " zaczęło się Kochanie" Mąż chwyta za torbę. Jak to dobrze, że się wcześniej spakowałam. Jedziemy szybko...samochód zwalnia...boli...co trochę czuję skurcze...To tak to wygląda? Dziwny ból-myślę. Idziemy na pieszo na izbę przyjęć. Oberwanie chmury. Nic nie widać tak pada. Nie mam już siły. Po co tyle pytań? Ludzie ja rodzę .Co wam teraz po moich danych może jeszcze rozmiar buta? -mam ochotę zapytać z przekąsem. Wody jeszcze lecą.. Usg...główka i ciałeczko mojego maleństwa owinięta pępowiną ...Boje się. Bardzo się boję. Moje maleństwo a trzy dni temu bylam na wizycie. Lekarz mówił ,że wszystko będzie dobrze, że jest dobrze. Lęk i strach przepełnia moje serce .Patrzę na męża na rodziców. Staram się
nie płakać. Porodówka> Bardzo boli. Nie chcę więcej tego przeżyć nie dam rady. Dostaję środek przeciwbólowy. uff.. ale dlaczego nadal tak boli. Chce mi się pić, jestem słaba ,mdli mnie, czuję ,że dziecko chcę wyjść i zobaczyć świat. "proszę nie przeć tętno spada" – krzyczy lekarz. Przecież się staram nie krzyczcie na mnie .Jeszcze większy strach, że zrobię coś nie tak. Nagle słyszę krzyk. Ból minoł. Co za szczęście mój maleńki syneczek jest na świecie. To cud.Mój synek - mój cud”.

KAMILA świeżo upieczona mama

KAMILA świeżo upieczona mama